روی صندلی نشسته ام. پشت یک میز. هیچ کاری نمی کنم. فقط موسیقی گوش می کنم. تک نوازی تار. پیام جهانمانی. چه عادت فراموش شده ای. دلم گرفت از این همه بی مروتی که با خودم و با موسیقی ایرانی این سال ها داشته ام.