آمدم برای خودم

بالاخره آمدم این جا بنویسم. برای خودم، برای این که هیچ کس هنوز این وبلاگ را نمی شناسد. گرچه خواننده های خیالی را در نظر مجسم می کنم. قبل از آن که بخواهم به آن ها فکر کنم، آن ها هستند و اصلا آن ها هستند که مرا وادار به نوشتن می کنند. فکر می کنم این ذات نوشتن است: برای کسی نوشتن، نمی دانی کیست و کجاست ولی هست. مخاطبی که گرچه کاملا موجود خیالی ذهنم است اما هست. کمی شبیه به حالت دختربچه هایی است که تنهایی در اتاقی خالی با موسیقی می رقصند و حرکات و حالت چهره ی خود را مطابق با حالت رقصنده ی خیالی مقابلشان تنظیم می کنند و حتی برای تماشاگرانی که از رقصیدن آن ها مشعوف شده اند عشوه های دخترانه می آیند.

مخاطب نوشتن نامشخص تر است ولی واقعی تر، عام تر است ولی خاص تر.